Twórz wielojęzyczne dokumenty interfejsu z definicjami pól: nazwami, typami, jednostkami, zakresami i znaczeniami wartości null i braków danych. Odróżnij identyfikatory protokołów od wyjaśnień czytelnika. Jeśli definicja interfejsu na to nie pozwala, nie zmieniaj identyfikatorów pól, wartości wyliczeń ani kodów błędów podczas tłumaczenia języka naturalnego.
Zachowaj wersje i mapowania na wypadek zmian
W przypadku zmiany znaczenia parametrów, ustawień domyślnych, obsługi błędów lub struktury, zapisz wersję interfejsu i reguły migracji. Połącz zlokalizowane dokumenty z tą samą wersją i zaznacz sekcje, które nie zostały jeszcze zaktualizowane. Zapisz wcześniejsze definicje, poprawki i przykłady, aby zapobiec mieszaniu starych i nowych instrukcji.
Sprawdź przykłady względem rzeczywistego interfejsu
Analizuj żądania i odpowiedzi w uzgodnionym środowisku. Sprawdź pola, wartości i gałęzie błędów. Użyj stabilnych identyfikatorów, aby połączyć zlokalizowane wyjaśnienia błędów. Sprawdź brakujące parametry, nieprawidłowe wartości i nieobsługiwane wersje. Zgłoś przetłumaczone przykłady jako zweryfikowane dopiero po przeprowadzeniu odpowiednich kontroli.
Sprawdź jednocześnie język i kierunek tekstu
Wytyczne W3C dotyczące internacjonalizacji omawiają informacje dotyczące języka i kierunku tekstu w przypadku komunikatów w języku naturalnym. Odróżnij czytelne objaśnienia od identyfikatorów programów. Sprawdź tekst dwukierunkowy, fragmenty kodu i prezentację liczb. Zachowaj wyniki renderowania i analizowania. Czytelny układ nie zastępuje weryfikacji funkcji protokołu.